اجازه سلام

سید بهمنیار فرزند علی اکبر حسنی بردخونی متخلص به مفتون.شاعر بلند آوازه دشتی است.وی در بردخون در گذشت و جنازه اش به عتبات عالیات منتقل شد.مفتون شاعری دوبیتی سرا که بیشتر شهرت و آوازه او مرهون همان دوبیتی است.اما در غزل و قصیده و مثنوی و دیگر قالب های شعری نیز طبع ازمایی کرده است.شهرت شاعری مفتون در جنوب تا بدان جا است که دوش به دوش فایز دشتی حرکت می کند همین بلند نامی این دو شاعر گاه تشخیص دوبیتی های آن دو رو از یکدیگر مشکل می کند به ویژه در اشعاری که مفتون و فایز تلخص خود را در مصر ع های آخر ذکر نکرده اند.بدیهی است که فایز و مفتون به دلیل درد مشترک و دلسوختگی جنوب نشینی و احساسات داغ و آفتاب زده شاعرانه خود به زبانی نزدیک به هم دست یافته اند.اما اشعار فایز روان تر و شفاف تر جلوه می کند.امروز شروه خوانان جنوب بیشتر از شعرهای فایز و مفتون بهره می برند.شهرت مفتون به دوبیتی های اوست.در شعر او سادگی و روانی همراه با استعاره موج می زند.با این حال روانی و زلالی تشبیهات فایز دشتی سر و گردنی از تصویرهای شعری مفتون بلند تر است.

ازسوانح تاثربرانگیز زندگی شاعر مرگ دو فرزندش در جوانی بود. علی‌اکبر در سال ۱۳۵۵ هجری قمری داغ در دل پدر نهاد و به همین مناسبت قطعه شعری در قالب رباعی سرود:

علی‌اصغر دومین فرزندی بود که درگذشت و به همین مناسبت پدر مرثیه ذیل را سرود:

  غزل:

نا اميدي  ويأ س ،دررسيدن به معشوق گاه دچا رنا امـيدي ويأس مي شود. وديداراورا غيرممكن مي داند به طوري كه همه چيز در كام او تلخ وهمه ي ايام را خزان مي بيند.

      به خود گفتم اگر آيم سلامت                 ببينم روي  يار سرو  قامت

     ندانسـتم دگـر باهـم نشسـتن            ميسر نيست مفتون تا قيامت

    همه شب تا سحرازهجر رويت               پريشان خاطرم چون جعد مويت

    رود مفتون به اين اميد در خواب             كه شايد بيند  اندر  خواب رويت

   جهان درديده ي من بي مه روت             بود تاريك چون ظلمات گيسوت

    قـد مفتـون  ز  بار  آرزويت                       خميده  شد بسان تيغ  ابروت

  جهان درچشم من بي روي دلدار                نمايد روز روشن را شب تار

  شكـر دركام مفتـون حنـظل آيـد                   بهار او  خزان  وگل بود خار

   نه چشم از ديدن رويت شود سير                نه دل آزاد ازآن زلف چو زنجير

   نه مفتون را  ز  وصل تو  اميدي                    ندانم عاقبت سازم  چو  تدبير

  به هرعضوي كه زخم تيغ و تيراست           زمردن يابه مرهم ناگزيراست

    دل مفتون زتير غمزه ي دوست                  نه مردن هست نه مرهم پذير است

   قدم خم گشته هم چون ابروي دوست           پريشان خاطرم چون گيسوي تو

   بپرس احوال مفتون از دهانت                    سيه روزم چو خال هندوي تو

  كنم تا كي به عشقت بردباري                     دهم دل را به وصل اميدواري

   ازآن بوي كباب آيد زمفتون                        چو تيرت برجگر گرديده كاري