ابوحامد محمّد بن غزّالی (505-450ه.ق)از دانشمندان معروف دوره ی سلجوقی است.وی در فقه و حکمت و کلام،سرآمد روزگار خویش بود.پدرش مردی بافنده بود و برخی لقب غزّالی را به مناسبت پیشه ی او میدانند.وی به مدّت پنجاه سال در مدرسه ی نظامیه تدریس کرد و در طابران توس در گذشت و همانجا مدفون شد.از آثار او میتوان به(کیمیای سعادت)،(نصیحه الملوک)و(احیاء العلوم الدّین)اشاره کرد.